Delen = lief ❤

Afstemming op Moeder Aarde

Afgelopen zondag hebben we met tientallen Luisterkindwerkers op Moeder Aarde afgestemd om te vernemen wat ze ons mensen wil vragen en vertellen.

Het idee is om van alle Luisterkind-afstemmingen op Moeder Aarde een E-book te maken zodat de boodschappen de wereld in kunnen.

Hier mijn afstemming:

De wereld als één en waarom zoveel verdeeldheid tussen de mensen. Het planten- en dierenrijk werkt naadloos samen, geven elkaar het leven en groeien verder. De mensheid maakt de grootste fout door onderscheid te gaan maken. Onderscheid in goed en fout, in zwart en wit, in links en rechts. Nergens op de wereld wordt daar over nagedacht, alleen de mensen houden zich daarmee bezig. Racisme, de wereld op z’n kop.
De roep naar gelijkheid is groot, maar zowel op grote als op kleine schaal wordt er massaal aan meegedaan. Of het op school is, in een vriendenclub, tijdens feestjes of wat je op televisie ziet, overal is onderscheid, is er ongelijkheid. De aarde schudt zich uit, wil daar vanaf, wil overal gelijkheid zien, kan de tegenstellingen en de verdeeldheid niet meer aanzien.

Liefde kan alleen maar stromen als de harten op gelijk niveau zijn, als we allemaal bereid zijn om vanuit een oprecht hart de liefde te delen. Niemand hoeft er beter van te worden, er bovenuit te stijgen of er meer voordeel uit te halen dan de ander. Liefde is gratis en toegankelijk voor iedereen en daarmee ook door iedereen te delen.

Moeder Aarde kijkt toe, laat haar wateren stromen, biedt leven en geeft liefde.  Haar verlangen naar eenheid groeit. Ze kan niet anders dan op z’n tijd aan de bel trekken, de mensheid tonen dat het anders mag en anders kan. Dat men met elkaar de handen uit de mouwen mag steken om de wereld een stuk mooier te maken. En niet alleen bij rampen, maar juist ook gewoon door het jaar heen. Ze reikt aan, zucht een keer en geeft tegengas. Meer kan ze niet doen, maar vraagt de mensen te kijken naar wat er werkelijk toe doet.

Welke keuzes worden er gemaakt en vanuit welk oogpunt, uit winstbejag, uit ijdelheid, uit machtsvertoon en waar sta jij hierin? Ze kan je alleen maar de ogen openen door op z’n tijd aan de bel te trekken, wachtend tot we allemaal mee gaan. Haar wens is groot en ze weet dat het alleen gerealiseerd wordt als we opstaan, ons leven leven in Liefde en we de wereld datgene geven wat ze nodig heeft. Onbaatzuchtig, zonder er iets voor terug te vragen.

We mogen allemaal die sparkle zijn, dat kleine zaadje op Moeder Aarde. En al die zaadjes vormen één groot geheel. En wanneer we het zaadje op de juiste wijze voeden met Liefde, en er rust, zachtheid en aandacht aan schenken dan kunnen de zaadjes groeien. Een wereld vol zaadjes, die uitgroeien tot prachtige bloemen van de Liefde. En als de wind komt, dan waaien de zaadjes zo weer de lucht in, door naar de volgende generatie.

Zie voordelen in het wereldwijde accepteren van elkaars gewoontes. Leer elkaar kennen, wereldwijd. Alleen dan kan er een veld van Liefde ontstaan en kan er eenheid komen tussen mens, dier en natuur. Moeder Aarde houdt stand, zij biedt ons het podium om te groeien en samen te werken. Zij vraagt ons er ook altijd te zijn, net zoals zij. Niet opgeven, blijven stralen en blijven groeien en blijf elkaar voeden en prikkelen om het beste uit onszelf te halen. Moeder Aarde biedt leven, ze laat de wateren stromen, ze zorgt voor ons en ze vraagt ons om voor elkaar te zorgen.

Haal jezelf uit de knoop

Ik krijg er soms de kriebels van. Zinnen die ik lees, die geschreven zijn of uitgesproken worden omdat iedereen ze gebruikt. Workshops en cursussen die gevolgd worden omdat ineens iedereen ze volgt. Hypes die gevolgd worden omdat… En iedereen doet het. Zo komt er iets nieuws en hup daar gaat de hele groep. Het lijkt wel of ze alleen door mee te doen iets kunnen zijn of worden.

Ik heb nooit zo goed begrepen waarom dat is. Soms dacht ik dat de mensen zelf niet konden nadenken en dan maar deden wat de rest ook deed. Andere keren dacht ik dat ze op die manier konden ervaren of het bij ze zou passen, ja of nee. Verbinding zoeken met anderen? Jezelf alleen maar via een groter geheel durven laten zien? Erbij willen horen? Ik geloof dat het voor iedereen weer anders is.

Ik zelf ben niet zo van de hypes of de trends. Ik kijk liever naar wat ik zelf wil, zelf nodig heb, zelf wil ontwikkelen, gebruiken of inzetten. En ik denk ook niet dat het kopiëren van gedrag of gewoontes van anderen zoveel toevoegt aan jezelf.
Ik zie zo nu en dan dat mijn werkwijze, mijn activiteiten, mijn manier van marketing doen gekopieerd wordt door anderen. Ga je gang, doe wat je goed voelt, maar ik ben van mening dat als je je eigen energie er niet instopt, dat je dan lang kan blijven kopiëren maar dat het er nooit uit gaat komen.

Eigenheid, daar draait het om. Los van de grote kudde. Wees jezelf, haal jezelf uit de knoop en Leef!
Doe wat jij wilt, doe wat jij voelt, doe hoe jij het ziet… leef!
Laat al die gladde zinnetjes nou eens weg, ga weer eens vanuit je hart praten. En als er gezegd wordt – door de zogeheten experts – dat dit soort teksten of dat soort plaatjes helemaal het summum zijn om zichtbaar te worden op social media, krab dan nog steeds eens een keer achter je oren en vraag jezelf af of jij dat ook vindt.

Ik ben bijvoorbeeld niet van filmpjes op social. Ik bekijk ze ook nagenoeg niet. Ik scroll liever door de teksten naar de informatie die voor mij wel of niet van nut is. Het boeit me niet dat iemand vanaf een zonnig eiland werkt en daar blij vertelt dat het voor iedereen haalbaar is en dan ook nog met drie ton inkomsten per jaar. Ik ben ook niet zo van de zakelijke posts waar je iedere keer de persoon zelf op ziet staan. Ja, of de foto’s moeten heel mooi zijn, maar dat zijn er maar heel weinig. En ik betrap me er dan op dat ik naar de foto kijk en niet eens meer de tekst lees.
Ik ben meer van de afwisseling, geen standaard beeld, foto’s die de tekst ondersteunen, geen standaard opmaak maar gewoon hoe het op dat moment voelt. En dat kan gewoon per keer, per maand, per dag verschillen. Voor mij gaat het om de energie die ik uit de berichten voel komen, de liefde waarmee het geschreven is, de passie voor het werk wat ze doen. En als het dan een filmpje is of een mooie foto waar ze zelf opstaan, ja dan matcht het geheel wel en kan ik het zeker waarderen.

Ik zie anderen geregeld worstelen om datgene te doen wat anderen ook doen, maar wat gewoon niet bij ze past. Dat vind ik zo zonde van de energie, van de tijd, en dan komt ook nog de teleurstelling aan het eind van de rit.

Lief mens, haal jezelf uit de knoop, ga jezelf zien, wat wil jij? Daar, aan het eind van het touwtje van de knoop zit het antwoord.
Leer van wat je ziet en hoort. Je hoeft niet alles eerst zelf mee te maken. Als je er vanaf een afstand naar kijkt kan je jezelf toch de vraag stellen of het wel of niet bij je past? En wees dan kritisch voor je antwoord geeft. En vraag je daarna af of je Ja geantwoord hebt omdat je er stiekem toch bij wilt horen, omdat je het toch zelf wilt ervaren of omdat je het echt bij je vindt passen. Wees eerlijk naar jezelf.

Ga geen grijze muis worden door die ander te blijven volgen, maar ga je eigen kleur vinden. Er zit zoveel moois en eigens in jou. Haal jezelf uit de knoop en Leef!!

Van overgave krijg je creatie

Soms word ik ‘gek’ van al die creatieve ingevingen. Er is ook zoveel te doen wat ik leuk vind. En dan niet wat anderen organiseren, welnee, mijn hoofd is een broedplaats voor allemaal nieuwe ideetjes die ik zelf wil uitvoeren. Of het nu gaat om een bewustwordingsweekend, een theatervoorstelling, een nieuw idee voor een boek, een nieuwe pilot binnen Luisterkind of een dag op pad met een specifieke doelgroep, er komt iedere dag wel wat nieuws voorbij.

En ga daar maar eens in filteren, want alles is zo ontzettend leuk. Maar tijd ontbreekt me om echt alles te realiseren. “Er is geen tijd”, wordt er regelmatig gezegd en daar kan ik me wel in vinden, maar als je werkelijk zoveel ingevingen hebt, dan raak ik toch een beetje in de knoop als ik ze allemaal in mijn agenda zou zetten. Het hoeft niet allemaal morgen! Dat weet ik wel, maar morgen en overmorgen komen er weer nieuwe ideeën bij en de dag daarna ook en daarna ook.
Tot het moment dat ik er eentje uit pik en daar mijn aandacht aan ga schenken.Dan zoeven de andere ideeën er als het ware langs, ze blijven niet meer aan me plakken. En dan kan ik gericht aan het werk.

En zolang de focus op die keuze blijft zitten lukt het me om de rest redelijk te negeren. Maar zodra het eind van het project in zicht komt voel ik de ruimte weer ontstaan en staan de nieuwe ideeën al weer te dringen om gezien te worden.
Noem het creatief, noem het een missie hebben, een doel in het leven, noem het de Waterman in mij, noem het zoals je het wilt noemen, het is de kunst om ermee om te kunnen gaan.
Want er blijven ook vaak van die losse eindjes over. Opgeslurpt worden door iets zorgt er vaak genoeg voor dat er aan de andere kant wat blijft liggen. Er kan maar één keer tijd en energie geïnvesteerd worden.

Tijd vrij maken om de losse eindjes op te ruimen en uit te werken dat vind ik nogal wat. De nieuwe plannetjes staan al weer te springen. Maar ergens in mij wordt het ook op een minder fijne manier onrustig, want ik weet dat die losse eindjes aandacht vragen.
Vandaag dan maar doen? Of toch maar morgen? Ik daag mezelf uit om een lijstje te maken, zodat de losse eindjes overzichtelijk worden en ik ze een voor een weg kan werken. Als ik me niet overgeef aan de verleiding van een nieuw plan zou dat toch moeten lukken?!

Het is iedere keer een gekke strijd daar van binnen bij mij. En dan wil de omgeving ook nog iets; mijn vrienden, familie, mijn geliefde, zelfs de seizoenen nodigen me uit om in actie te komen, maar hoe ga ik dat er nou nog eens bij op scheppen? Ik heb al genoeg aan mijn ingevingen en mijn losse eindjes.
Zou een weekje afgezonderd helpen? Maak er maar een half jaar van. Och nee, dat gaat het niet worden want ook dan blijven de nieuwe ideeën en losse eindjes aandacht vragen.

Het is zoals ik ben, ik geloof dat overgave het enige is wat telt. En zolang ik daar tevreden mee ben dan is het geen strijd meer, dan hoef ik niet te kiezen maar mag ik het allemaal laten ontstaan. Alles staat al klaar, alles op het juiste moment. De ideetjes leg ik op een plankje van binnen bij mij. Ze hoeven niet meteen aandacht. De losse eindjes pak ik op als ik er zin in heb. En vandaag ga ik heerlijk verder met waar ik blij van word, waar mijn focus op staat. En daarna zie ik wel weer verder.

Blijven we wijzen of gaan we voor geluk?

Wanneer hebben we besloten dat wij het weten
Dat we onderscheid maken tussen groot en klein
Tussen laag- en hooggeschoold
Tussen vrouw en man
(meer…)

Huilbaby vroeg aandacht voor veranderingen

De roze wolk was al heel snel weg toen bleek dat de kleine jongeman vaker dan gemiddeld huilde. De kersverse ouders hadden zich die eerste weken na de geboorte wel anders voorgesteld. Dat ze er ’s nachts uit moesten, dat was ze wel verteld, maar dat er bijna geen oog meer werd dichtgedaan, dat had niemand ze gezegd. (meer…)

Verdwalend in woorden

Verdwalend in woorden
Voel ik de mensen
Zie ik wat er gebeurt
En het ontneemt me mijn adem (meer…)

Mijn grote grasveld

Dans maar mijn kind
Dans, op het grote grasveld van je leven
Draai maar, rondjes en rondjes
Tot je je duizelig en heerlijk rozig voelt

Er is niets wat je tegenhoudt, niets wat je in de weg staat
Dans, dans je levensdans en voel de ongrijpbare ruimte
die bevrijdt en beangstigt tegelijkertijd (meer…)

Het lichaam reageert, luisteren geblazen

Je mag er overheen kijken Diana. Er overheen! Daar kijken… daar!! En tja ga dat maar eens doen…. Dat vond ik spannend. Dus ik bleef bij de dingetjes die voor mijn voeten lagen, die binnen handbereik waren… lekker veilig, niet zo groots en redelijk overzichtelijk. (meer…)

Spoel de restjes maar door het doucheputje

Ik ben aan het wassen… mezelf.
Als je weken dezelfde broek aan hebt komt er viezigheid op. Je kan wel verder, de broek blijft passen, maar toch voelt het minder fris.
En nu ben ik mezelf aan het wassen, op een andere laag.

Geen troep van twee weken, maar ballast en rommel van jaren. Ik heb er door de tijd heen zeker wel naar gekeken, maar er is residu achtergebleven....

(meer…)

Kijk niet weg als een kinderhart je aankijkt

Als een kinderhart je aankijkt en vraagt om te luisteren. Als een kinderhart pijn heeft en wegduikt en wil schuilen… hoe kan je dan wegkijken? Hoe krijg je het dan voor elkaar om het opzij te zetten, om door te lopen? (meer…)

Categories