Delen = lief ❤

Verdwalend in woorden

Verdwalend in woorden
Voel ik de mensen
Zie ik wat er gebeurt
En het ontneemt me mijn adem (meer…)

Mijn grote grasveld

Dans maar mijn kind
Dans, op het grote grasveld van je leven
Draai maar, rondjes en rondjes
Tot je je duizelig en heerlijk rozig voelt

Er is niets wat je tegenhoudt, niets wat je in de weg staat
Dans, dans je levensdans en voel de ongrijpbare ruimte
die bevrijdt en beangstigt tegelijkertijd (meer…)

Het lichaam reageert, luisteren geblazen

Je mag er overheen kijken Diana. Er overheen! Daar kijken… daar!! En tja ga dat maar eens doen…. Dat vond ik spannend. Dus ik bleef bij de dingetjes die voor mijn voeten lagen, die binnen handbereik waren… lekker veilig, niet zo groots en redelijk overzichtelijk. (meer…)

Spoel de restjes maar door het doucheputje

Ik ben aan het wassen… mezelf.
Als je weken dezelfde broek aan hebt komt er viezigheid op. Je kan wel verder, de broek blijft passen, maar toch voelt het minder fris.
En nu ben ik mezelf aan het wassen, op een andere laag.

Geen troep van twee weken, maar ballast en rommel van jaren. Ik heb er door de tijd heen zeker wel naar gekeken, maar er is residu achtergebleven....

(meer…)

Kijk niet weg als een kinderhart je aankijkt

Als een kinderhart je aankijkt en vraagt om te luisteren. Als een kinderhart pijn heeft en wegduikt en wil schuilen… hoe kan je dan wegkijken? Hoe krijg je het dan voor elkaar om het opzij te zetten, om door te lopen? (meer…)

Ik werk me er doorheen, in liefde en verdriet

Tjonge, ik wil best mee in de veranderingen die in de energie op grote schaal plaatsvinden op het moment … maar soms mag het van mij wel iets minder heftig. (meer…)

Sorry, mijn fout!

Durf jij sorry te zeggen?

Voor mij is het geen drempel om sorry te zeggen, maar ik ken wel mensen die nog liever hun tong afbijten of de woorden zo verdraaien, dan dat ze sorry zeggen.

Ik werk met diverse bedrijven samen die me ondersteunen bij mijn werkzaamheden. Vorige week kwam ik met één van hen niet uit de opdracht die ik bij hem had neergelegd. Bij het nakijken waar de kronkel kon zitten bleek dat ik tussen mijn tekst een witregel extra had mogen plaatsen. Toen ik dat deed werd het voor hem duidelijk dat het twee aparte acties waren. Ik voor de duidelijkheid nóg maar weer alles van a tot z uitgewerkt, zo uitgebreid en duidelijk mogelijk.

Maar we kwamen er weer niet uit. Het stoom begon zo’n beetje uit mijn oren te komen. Het was een spoedopdracht geweest en die deadline konden we nu wel schudden. Ik heb hem laten weten dat ik sago was en dat het er niet beter op werd als ik nu zou reageren en dat ik me zou melden als ik weer wat meer te pruimen zou zijn.

Ik was ook sago, ik zat vol met emoties en zat waarschijnlijk flink in de energie van de eclipse van afgelopen maandag.

Dus ik heb afstand genomen en heb het gelaten tot het me weer goed zou voelen. Die deadline zouden we toch al niet meer halen, en er kwam als vanzelf wel een nieuwe manier waarop we het konden gaan inpassen. Dus afstand …..

Vanmorgen voelde ik dat het weer opgepakt kon worden, de rust was weergekeerd. En toen ik de laatste versie van hem bekeek begon het me te dagen dat het wél eens het juiste kon zijn, dat ik dát gewoon bedoelde en dat hij het door zijn eigen manier er in te brengen dus wel had uitgewerkt zoals ik het wilde.

Vorige week heb ik het niet kunnen zien en vandaag wel… het was al goed, het was vorige week al goed. Mijn tekort aan witregel had het er niet duidelijker op gemaakt en daarna had hij het gedaan zoals ik gevraagd had. Oeps! De deadline niet halen lag volkomen bij mij.

Ik schudde mijn hoofd, moest lachen en heb hem mijn oprechte excuses aangeboden.

Het loopt soms via een raar kronkeltje, maar niets voor niets zullen we maar zeggen!

Hoe intensief ook zo goed voelt?!

Het was voor mij een weekend met goede gesprekken, met overdenkingen, met afscheid nemen, met opties zien, met scenario’s benoemen, met keuzes maken, met terugkijken, met vrijheid voelen, met rust ervaren, met over grenzen gaan tot bijna spugen aan toe, (meer…)

Weekje kamp en je kind is niet meer onzeker

Geen kind hoort onzeker te zijn!

“Stuur je kind op kamp en het is daarna niet meer onzeker en weet met gemak vriendjes en vriendinnetjes te maken! Mijn eigen vrije vertaling van wat ik van de week in een reclame op de radio hoorde. “Geen kind hoort onzeker te zijn!” (meer…)

Rare groenten… dag Martijn!

“Wat heb jij rare groenten!”, zei ik spontaan en Paul schoot in de lach. Hij vindt dat altijd typisch Diana-opmerkingen. Martijn keek me aan en schoot ook in de lach. Dat had nog niemand zo op die manier tegen hem gezegd.  Martijn was al jaren en jaren een hele goede vriend van Paul. Beide ouders waren bevriend en zo waren zij ook vrienden geworden. Een vriendelijke maar zonderlinge man, altijd al geweest, voor zover ik van Paul begreep. Ik mocht hem wel. De gesprekken waren vaak over biologische of ecologische onderwerpen, over het behoud van de natuur, hij leefde van weinig, hij vond het ook niet nodig om veel te hebben. Met regelmaat lag hij in de clinch met de regelgeving in de maatschappij. Hij wilde en kon er gewoon niet aan voldoen.
(meer…)

Categories