Delen = lief ❤

Ik werk me er doorheen, in liefde en verdriet

Tjonge, ik wil best mee in de veranderingen die in de energie op grote schaal plaatsvinden op het moment … maar soms mag het van mij wel iets minder heftig. (meer…)

Sorry, mijn fout!

Durf jij sorry te zeggen?

Voor mij is het geen drempel om sorry te zeggen, maar ik ken wel mensen die nog liever hun tong afbijten of de woorden zo verdraaien, dan dat ze sorry zeggen. (meer…)

Hoe intensief ook zo goed voelt?!

Het was voor mij een weekend met goede gesprekken, met overdenkingen, met afscheid nemen, met opties zien, met scenario’s benoemen, met keuzes maken, met terugkijken, met vrijheid voelen, met rust ervaren, met over grenzen gaan tot bijna spugen aan toe, (meer…)

Weekje kamp en je kind is niet meer onzeker

Geen kind hoort onzeker te zijn!

“Stuur je kind op kamp en het is daarna niet meer onzeker en weet met gemak vriendjes en vriendinnetjes te maken! Mijn eigen vrije vertaling van wat ik van de week in een reclame op de radio hoorde. “Geen kind hoort onzeker te zijn!” (meer…)

Rare groenten… dag Martijn!

“Wat heb jij rare groenten!”, zei ik spontaan en Paul schoot in de lach. Hij vindt dat altijd typisch Diana-opmerkingen. Martijn keek me aan en schoot ook in de lach. Dat had nog niemand zo op die manier tegen hem gezegd.  Martijn was al jaren en jaren een hele goede vriend van Paul. Beide ouders waren bevriend en zo waren zij ook vrienden geworden. Een vriendelijke maar zonderlinge man, altijd al geweest, voor zover ik van Paul begreep. Ik mocht hem wel. De gesprekken waren vaak over biologische of ecologische onderwerpen, over het behoud van de natuur, hij leefde van weinig, hij vond het ook niet nodig om veel te hebben. Met regelmaat lag hij in de clinch met de regelgeving in de maatschappij. Hij wilde en kon er gewoon niet aan voldoen.
(meer…)

Kuddedier of weet jij wie je bent?

Het maakt verschil of je iets doet vanuit je hart of dat je iets doet omdat de mensheid het doet. Met de grote meute meegaan, doen omdat de ander het ook leuk vindt, als kuddedieren, in hoeverre ben je dan bij jezelf?

Hypes, modetrends, met elkaar massaal naar dezelfde spreker, dezelfde film, hetzelfde dieet, hetzelfde vakantieland, we volgen, iedere keer maar weer. En dan? Wat gebeurt er dan? Kom je in die stap die je samen met de anderen gezet hebt jezelf tegen? Zie jij jezelf nog in die grote massa? Kan je daar de stukjes uithalen die wel of niet bij jou passen? Leer jij er van, als persoon? Of blijf je kijken naar het grote geheel en roep je aansluitend exact datgene wat de rest ook allemaal roept?
 

Met schoppen of in stilte

Hoe sterk ben jij dat je doet wat je zelf wilt? En moet dat met een hoop bombarie, met een hoop geschop en prestatiegerichte acties? Of doe je die dingen die jou goed voelen in rust, omdat het jou een goed gevoel geeft en hoef je daar de buitenwereld niet eens van op de hoogte te brengen?
Of maak je wellicht een mix, een beetje delen en een beetje voor jezelf.
 
De een roept iedere zucht, ieder pijntje, iedere struggle op social media. Wat voor beeld geeft dat? Dat je je kwetsbaar op durft te stellen of dat je voor de buitenstaander, de lezer, een wiebelig persoon bent?
De ander roept hoe iedereen het moet doen. Wat zegt dat over die persoon? Heeft die zoveel liefde voor de mensheid dat hij of zij het echt met iedereen wil delen of zit er meer achter en is het een kwestie van graag gezien en gehoord worden?
Is het een kracht of juist arrogant, misschien beschermend of wellicht aandacht vragend als je doet wat je zelf wilt?
 
Ieder mens is anders, iedere beweegreden om iets te doen is anders. We oordelen snel, we hebben snel een mening. Ik denk zelf dat het fijn is als je naar jezelf blijft kijken. Hoe sta jij in jouw leven? Waarom doe jij dingen op de manier zoals je ze doet? Zie jij jezelf, voel jij jezelf, heb je grenzen, angsten, kwaliteiten en capaciteiten… ontdek jezelf en stel jezelf met regelmaat in vraag. Durf nee te zeggen, durf geregeld los te koppelen van de grote meute en laat je eigen leven, jouw keuze de boventoon voeren. Ik denk dat daar een enorme winst te behalen is, voor iedereen.

Dag buurman en buurvrouw, dank voor de herinneringen!

Ik heb ruim 9 jaar op een flat in Waddinxveen gewoond. Een kleine flat, een portiek met zes woningen, met de trap omhoog.
Wij woonden helemaal bovenin. Naast ons woonde een vrouw alleen. Onder ons een gezin van Duitse afkomst. Daarnaast een gezin met een Portugese achtergrond. En op de eerste verdieping twee Nederlandse gezinnen. (meer…)

Ik moet huilen als ik mijn hart volg

Ik raak geëmotioneerd als ik er over praat

Soms vinden mensen het raar als je volschiet, als de tranen in je ogen komen omdat je ergens door geraakt wordt.
Ik geef met regelmaat lezingen over de Luisterkind Methode en het gebeurde me de eerste keer en de tweede keer en de derde keer en nog steeds bijna iedere keer dat ik tijdens mijn praten de tranen naar boven voel komen.
 

(meer…)

Labels, wanneer gaan ouders ze loslaten?

Spiegelbeeld Magazine Column kinderlabels.pdf  klik hier voor officiele digitale papieren versie of lees hieronder verder

Wie mij kent weet dat ik gruwel van alle labels die maar rondgestrooid worden. Bijna ieder kind heeft er wel minimaal een. Hoe kan het toch dat ouders dit toestaan, hoe kan het toch dat de maatschappij zich is gaan aanpassen aan al die etiketten? Wanneer is dit ontstaan? Ik kan het aantal labels niet benoemen en ik wil dat ook niet eens. Voor alles wat net iets anders werkt, waar het kind anders op reageert of anders naar kijkt wordt er weer een etiketje uit een lade gehaald.
(meer…)

Ik kan mijn voeten niet volgen

Het kwam ter sprake op een feestje, waar Annelies en ik elkaar tegenkwamen. Ik wist dat haar broer Bart in een gesloten instelling zat. Hij was verstandelijk beperkt en had een stoornis in het autistisch spectrum. Ze vertelde me dat het nagenoeg onmogelijk was om contact met Bart te krijgen.

(meer…)

Categories